domum.

D¬.ORTHOGRAPHI└


I ortographiam linguae Lat´nae, id est scr´bent´ r║gulÓs cust˛diendÓs, quam ego aliquamdi■ cust˛di˛, h´c explicÓb˛. exemplum R˛mÓn˛rum circÓ initium nostrae d║scr´pti˛nis temporis sequor, nisi quibusdam in loc´s, qu˛s singillÓtim tangam, ub´ ■sus ant´qu˛rum mihi uid║tur esse ineptus aut dubius.

II sunt linguae Lat´nae ■nus et u´gint´ litterae propriae, quae b´nae, altera minuscula altera maiiuscula, s´c scr´buntur: a A, b B, c C, d D, e E, f F, g G, h H, i I, k K, l L, m M, n N, o O, p P, q Q, r R, s S, t T, u V, x X. ad hÓs adduntur etiam Graecae y Y, z Z, atque ║ recenti˛ribus lingu´s w, W et aliae. restant quidem hÓrum duae: J et U. recentissim´s temporibus altera locum c˛nsonantis I habet, altera locum u˛cÓlis V. sÓn║ pr˛ h´s son´s d║s´derantur quaedam litterae; neque in■tiliter, ut scr´ptum est apud Qu´ntiliÓnum, Claudius Aeolicum digammon ad h˛s ■s■s adi║cerat, nam d´c´ n˛n potest utrum uoluit Ó uolend˛ an Ó uoluend˛ ferÓtur. tamen, quom tÓl║s litterae rÓr˛ ■sum habuissent apud ant´qu˛s praesertimque quom sit, quantum sci˛, ■num tantum t˛t´us linguae uerbum u║r║ dubium, nempe illud uoluit uel soluit, neque ego hunc ■sum asc´u´. s´ u║r║ dubium est, signum paruom sub c˛nsonante adf´g˛: uol¨it. hoc autem m║ add■cit ad I et V geminam.

III sunt multa uerba quae aliquand˛ per V geminam, aliquand˛ per VO scr´buntur, ut sequontur s´ue sequuntur, uolt s´ue uult, uacuom s´ue uacuum. et uerba quae aliquand˛ per I geminam, aliquand˛ per I singulam scr´buntur, ut iniici˛ s´ue inici˛, huiius s´ue huius (sed n˛n d║ genet´u´s f´li´ et f´l´ loquor, quia illud -i´ bisyllabum est et -´ monosyllabum). R˛mÓn´ ips´ pl║rumque per VO (aut per V singulam) scr´psisse uidentur usque ad medium saeculum pr´mum post Christum nÓtum, ex qu˛ uidentur pl║rumque per VV scr´psisse. simil´ mod˛ inueniuntur ´nscr´pti˛n║s cum huiius nec n˛n quoiius, quae ueteri˛r║s sunt ill´s quae huius et cuius habent. R˛mÓn˛s ant´qu˛s sequor et VO scr´bo: sequontur, ruontur, seruom, seruos (et acc■sÓt´uom pl■rÓlem h˛c mod˛: seru˛s), uacuom, cÓsuom; et huiius, quoiius.

IIII nunc ad duÓlem f˛rmam litterÓrum. s´ pl■s ualet quoddam uerbum uel quaedam littera, s´ue anim´ attenti˛nem postulat, ■sus maiiusculae litterae facit ut inter c║terÓs praestet. propria n˛mina per pr´mam litteram maiiusculam scr´buntur, et titul´ haud rÓr˛ omnibus maiiuscul´s. haec obseruÓns, sit praeter solitum, pr´mam sententiae litteram per minusculam scr´b˛, nisi ea qu˛dam mod˛, ut exposu´, praestat. nam positi˛ne littera uel uerbum n˛n ´n s║ pl■s ualet; ubicumque ´n sententiÓ situm sit, uerbum profect˛ idem est. p■nctum sententiae pri˛ris initium sequentis indicat, itaque h´c ■sus maiiusculae mihi u║r║ in■tilis esse uid║tur.

V iam circÓ longit■dinem son˛rum parumper uersÓbor. quamquam incommodum uideÓtur, omnibus u˛cÓlibus long´s apicem app˛n˛, ut l║ctor uerba integr║ pr˛n■ntiet. interdum etiam necessÓrium est, exempl´ grÓtiÓ, ut qu´dam n˛minÓt´uos Ó su˛ ablÓt´u˛ distinguÓtur. etiam S longam semper geminam scr´b˛, quamquam n˛nn■ll´ per ■nam scr´bunt, ut causa pr˛ caussÓ. sed ego hic et hoc scr´b˛ ante et u˛cÓlem et c˛nsonantem per ■num C secundum solitum, etiams´ duo ║n■ntiantur (id est, ante u˛cÓlem). nihil˛minus hiccine et hoccine per du˛s mÓl˛ (sed cÓsum ablÓt´uom h˛cine per ■num).

VI quod ad accentum attinet, quod longit■d˛ syllabÓrum ipsa ac■tam indicat, hanc ´n scr´bend˛ n˛n indic˛, nisi uerbum paenultimÓ et ac■tÓ et breu´ legitur, ut ˛ Merc˙r´. sunt qu´ simil´ mod˛ distinguant inter itaque, quod igitur fer║ significat, et itßque, quod idem atque et ita ualet. sed ego quidem neque in scr´bend˛ neque in loquend˛ hanc distincti˛nem sequor.

VII tandem, estne scr´bendum equus an ecus? quom an cum? quot´di║ an cot´di║? q■ra an c■ra? peq■nia an pec■nia? quoiius an c■ius? alterum ante Christum nÓtum scr´b║bant, alterum posteÓ mÓl║bant. commodum est quod distin║r´ potest coni■ncti˛ quom Ó praepositi˛ne cum; minus u║r˛ commod║ quoiius pr˛ c■ius scr´bimus, ut n˛nn■ll´ sentiunt, quia ocul´s n˛n placet. r║gula Ó quÓ disc║d´ n˛n potest mihi n˛n est, sed saepe per QV scr´b˛, et c■ram, pec■niam.

VIII r║gulÓs quÓs ego cust˛di˛ summÓtim d║scr´ps´. ante quam f´nem faciam d´cere uol˛ m║ hÓs n˛n creÓsse ut quamdam orthographiam integram Ó fals´s distingerem, sed ut ■n´ tantum d║f´n´tae c˛nstÓrem orthographiae. num ■na orthographia d´c´ potest u║rior esse quam aliae? paru´ enim interest quae orthographia opt║tur s´ modo ■na obseruÓtur. ergo n˛n d║bet sententia cot´di║ hab║re s´ proxima quot´di║ habet.


dabam Osloae 30. Decembris 2001.